صفرا بدو قسم طبیعی و غیرطبیعی تقسیم میشود:

الف- صفرای طبیعی: همان کف خونی است که رنگ آن سرخ است و ماده ای است سبک و تند، و هرقدر گرمتر باشد بر سرخی رنگش افزوده میشود. وقتی از جگر بوجود می آید دو بخش میشود، قسمتی از آن همراه خون میرود و بخشی صاف شده، به سوی کیسه صفرا راه می یابد. آن بخش از صفرای طبیعی که با خون میرود، وجودش هم ضروری است و هم انتفاعی. اندامهایی مانند شش، مزاجشان نیازمند مقدار معینی صفرای نیک است که بوسیله خون به آنها میرسد و در تغذیه خود از آن استفاده میکنند. ضرورت وجود این صفرا در همین موارد است.

نفع صفرا از دو جنبه است: یکی آنکه درد و بلغم لزج روده ها را میشوید دیگر تحریک ماهیچه مقعد است که بر اثر آن احساس رفع حاجت به آدم دست میدهد، تا محتوای روده ها را دفع کند. زیرا که به سبب بند آمدن مجرائی که از کیسه زهره بطرف روده سرازیر میشود ممکن است عارضه قولنج پدید آید.

ب- صفرای ناطبیعی: این نوع صفرا در دو حالت پیش می آید.

در حالت اول بسبب آمیختن با مواد بیگانه ای از حال طبیعی خارج میشود و در حالت دوم، علت خارج شدن از حالت طبیعی در خود آن است.